La interna ideo kaj ekstera politiko
Monato, 2018, 10, p. 5-6

Kvankam mi pensis pri tiu ĉi temo kaj havis mian konkludon jam delonge, unu strofo de Marina Cvetajeva [1] citita ĉi tie [2], tiom resonis, ke ĝi spronis min verki artikolon. Jen tiu ĉi strofo:

Не обольщусь и языком
Родным, его призывом млечным.
Мне безразлично – на каком
Непонимаемой быть встречным!

La lingvo propre min ne tentas,
Eĉ kiel voĉo de l' popol'.
Se mi ne komprenita restas
Ĉu gravas lingvo de parol'.

Ĉu multlingveco kaj reciproka malkompreno estas la ĉefa kaŭzo? La supozo de Zamenhof kvazaŭ la kaŭzo de (intergenta) malamikemo estis esence en multlingveco kaj reciproka malkompreno, estis granda troigo. Envere kaŭzoj de tia malamikemo estas multaj kaj specifaj por konkretaj konfliktoj. Ekzemple, konfliktoj (revolucioj, civilaj militoj) okazadis inter diversaj klasoj de la sama nacio, aŭ inter diversaj ŝtatoj de Usono, kiam la malamikoj parolis la saman lingvon, kaj certe komprenis unu la alian tiel bone, ke ili vidis neniun eblecon por kompromisoj.   

La antisemitismo sola postulus multajn volumojn por analizi kaj ekspliki ĝin. Kaj ĝin kaŭzis ne manko de kompreno. Ja en la moderna tempo el la judaro forsplitiĝis amaso da nure etnaj judoj, kiuj parolis la lokajn naciajn lingvojn perfekte, kaj ege volis asimiliĝi kaj enmiksiĝi en la respektivajn naciojn, tamen tio neniel malgrandigis la malamikemon, kaj finiĝis per plej grandskala amasa ekstermo de la Eŭropa judaro konata kiel Holokosto.

En la mezepoka Hispanio post elpelo de judaro parto de ĝi oficiale konvertiĝis al Kristaneco. Tamen post 100 jaroj kiam tiu eks-judaro jam plene enmiksiĝis kaj religie kaj lingve, la fi-fama inkvizicio disvolvis vastan kampanjon de persekutoj kaj torturoj de kristanaj eks-judoj jam en tri generacioj . Do...    


Ne tiom lingvoj, kiom intergentaj konfliktoj, diversaj filozofioj, mondperceptoj kaj vivceloj kaŭzas malamikemon, kio inkludas ekonomiajn kaj teritoriajn konfliktojn. Neniu komuna lingvo do povas solvi tiujn objektivajn kontraŭdirojn, nek tio estas reciproka malkompreno kiu kaŭzas ilin.


La Interna ideo.  Kiel esperantistoj scias, la Majstro ne limigis sin nure al la lingvo propre, sed li ankaŭ predikis la tiel nomatan Internan ideon – homaranismon: pri la tuthomara frateco, amikeco kaj interkompreno. Se kompari la homaranismon de Zamenhof al jam konataj ideoj, ĝi tre similas al la mesiisma cel-ideo de Judismo kaj Kristanismo pri la Dia Regno kiu ekestos kun alveno de Mesio en iu (fora) tempo, kiam la mondo fariĝos pli preta por tutmonda fratiĝo...

Preĝo mankohava. Zamenhof bone esprimis homaranismon en sia "Preĝo sub la verda standardo" en kiu li eksplicite menciis la revon pri iama alveno de tutmonda frateco kadre de tri konataj monoteismaj religioj: Judismo, Kristanismo kaj Islamo. Lia vido tamen estis neakurata. La mesiismo kaj revo pri Dia Regno de Juda kaj Kristana religioj neniel similas al la islama celo de la tutmonda Kalifato atingenda fare de glavo: konkero, subjugado, mortigo kaj sklavigo. Zamenhof ne estis fakulo pri Islamo, kaj ankaŭ en la tempo de Zamenhof islamo troviĝis en periodo de mizero: la epoko de mond-postulo por nafto ankoraŭ ne komenciĝis.

Al la mondo nafton soifanta... Estis ĝuste tiu mond-postulo por nafto [3] kiu subite tiom riĉigis kelkajn islamajn landojn, ke ili ekkapablis manipuli la politikon de la okcidentaj kaj aliaj neislamaj landoj, kaj praktike efektivigadi la eternan celon de Islamo – islamigi la mondon de "nefideluloj"...


La "magio" de vorto "Internacia".  La revo de la Majstro pri la Interna ideo influas multajn esperantistojn tiamaniere, ke la vorto "internacia" havas iun magian efekton super ili. Al tiaj esperantistoj ŝajnas kvazaŭ iu ajn internacia organizaĵo estus paŝeto direkte al akcepto de Esperanto kaj la Interna ideo almenaŭ dank' al vorto "internacia" en la titolo. Tamen "internacioj" ekzistas tre diversaj: komunisma, socialisma, proleta, kaj ... tiu de bizaraj super-riĉuloj kiel Nova Monda Ordo (NWO [4] – jam ne tiom nova). Iliaj celoj estas malaj al la profetaĵo pri la Dia Regno aŭ la Interna Ideo, sed esperantistoj ŝatas ilin ajnokaze. Esperantistoj precipe ŝatas tiajn kreaĵojn de NWO kiel Unuiĝintaj Nacioj, UNESCO, Eŭropa Unio, kaj ĉiam serĉas ilian favoron: vane!.. La internacieco de tiuj organizaĵoj manifestiĝas en la celo ... limigi suverenecon de nacioj, kaj eĉ pli. Kaze de la Okcidentaj nacioj, la celo estas ... likvidi ilin [5] kaj re-popoligi iliajn teritoriojn fare de ajnaj fremduloj de la mondo (precipe se la fremduloj estas islamanoj!) La ideologoj de NWO jam sukcesis endoktrinigi la okcidentanojn tiomgrade, ke la okcidentanoj prete rezignis de la eterna aksiomo ke Lando X apartenas nure al popolo X. Por la cetera mondo tio eble (dume) veras, sed se X estas blankaj popoloj en la okcidentaj landoj, tiu ĉi aksiomo manifestas rasismon, oni sciu. La blankuloj (oni sciu) devas honti pri siaj "blanka kulpo" kaj "blanka privilegio" – kaj estus ideale se ili sinlikvidiĝu kaj dissolviĝu mem celebrante diversecon: serioze [6]! Ĉar en diverseco (oni sciu) ni celebras ĉion krom la blankaj, sekse sanaj homoj...

Do, Marina Cvetajeva pravas: neniu lingvo propre promesas (kaj eĉ helpas) por reciproka interkompreno. Kaj tio ĉi restas vera ankaŭ por Esperanto. Kiel bela kaj genie inventita lingvo, Esperanto certe plezurigas ĝiajn uzantojn samkiel muziko de Mozart plezurigas muzikŝatantojn. Samkiel muziko de Mozart, Esperanto apartenas al la mirinda kaj senprecedenca trezorujo de arto, scienco kaj teknologio kreita kadre de la Helen-Romia Jud-Kristana civilizacio, kaj ĝi estas unu el la manifestiĝoj de tiu ĉi civilizacio.

Se diverstipaj malamikoj de la Jud-Kristana civilizacio iel ekkomprenus kaj ekŝatus la muzikon de Mozart kaj belecon de Esperanto, tiam ili sendube farus iun paŝon al interkompreno kaj partopreno en la civilizacio. En tiu ĉi kaj nur en tiu ĉi senco jes, Esperanto estas ankaŭ paciga rimedo: ne nure lingvo. Tamen unue necesas ke malamikoj ekŝatu ĝin... Ĝis tiam –  Marina Cvetajeva pravos.

Alexander Gofen
 
1. https://en.wikipedia.org/wiki/Marina_Tsvetaeva  (angle).  Marina Cvetaeva estis eminenta rusa poetino de 20a jarcento kun tragika sorto.
2. http://mignews.com/news/culture/181215_172432_18964.html  (ruse)
3. http://judeochristianamerica.org/Imminent.htm   (angle)
    http://judeochristianamerica.org/ImminentRus.htm  (ruse)
4. http://judeochristianamerica.org/Quigley/WhoIsInControl.htm  (angle)
5. http://judeochristianamerica.org/IdiotGuideOnCivic.htm   (angle)
    http://judeochristianamerica.org/YouWillNotReplaceUs.htm  (angle)
6. http://judeochristianamerica.org/NeverBeforeRichesConceded.htm  (angle - vidu la epigrafojn)
Konkluda noto post polemiko en Monato.


S-ro Praxedes ( https://www.esperanto.be/fel/publika/012419p.php ) misuzas la vorton "rasismo" kiel "atak-vorton" por silentigi kaj ofendi oponantojn. La origina senco de la termino "rasismo"estas "antaŭjuĝo, malbona traktado aŭ ekspluatado bazita je raso aŭ etno de civitanoj". En tiu ĉi senco rasismo vere estas riproĉinda. Tamen en mia artikolo ne temis pri "antaŭjuĝo, malbona traktado ... de civitanoj". Temis pri neceso kaj devo de ĉiu lando konservi sian originan rasan, etnan kaj kulturan konsiston. Tio ĉi estas nek rasisma, nek riproĉinda. La detala respondo troveblas ĉi tie: http://resonoelusono.com/leteroj.html

Mia origina artikolo komenciĝis per la strofo de Marina Cvetaeva:

La lingvo propre min ne tentas,
Eĉ kiel voĉo de l' popol'.
Se mi ne komprenita restas
Ĉu gravas lingvo de parol'?

Kaj konkludi la diskuton mi volas per mia responda strofo:

Min lingvo propre tamen tentas:
Ne gravas gustoj de l' popol'.
Se mi ne komprenita restas,
Do estu laŭ la Dia vol'.